نمی دانم چه حکمتی داشت ایران رفتن من پارسال در این ایام
ولی این را می دانم که بعد از آن دیگر آن مریم نبودم
و نیستم
خالی شدم از همه چی
هر چیزی لحظه ایی شاد می کند
ولی عمق ندارد این شادی ها
وسط امتحان های آخر سال و عزا داری که هیچ کس به
درستی عزایی برایش نمی گرفت
همه فامیل یادشان بود بلاخره جایی بود که بشود
ساعتی رفت و کیک خورد و تولد مبارک خواند و رقصید
به درس و امتحان بچه ها هم لطمه ایی نمی زد البته این وسط
من هم سودی می بردم این شد که تولد من در کل خانواده
دور و نزدیک تاریخی شده بود
به یاد ندارد به جز تولد یکسالگی (البته این را هم یادم نمی آید عکس هایش هست)
تولد ۱۲ سالگی و تولد ۳۰ سالگی (همین پارسال بود یادش بخیر)
برای تولد من کسی را دعوت کرده باشیم همه خودشان خودجوش بودند
برای فرار از غم و استراحت بین درس خواندن بچه ها
از ۱۰ سالگی ام هم که شد دو روز تعطیلی دیگر نور علی نور
یکسری ۱۴ می آمدند و یکسری ۱۵ فکر صاحب تولد را هم نمی کردند
شاید درس مهمی داشته باشد برای امتحان فرداش
حتی سال اولی که اینجا بودم دختر خاله های گرامی خودشان
کیک و گل خریده بودند سری به خانه پدری ام زده بودند که ما نمی توانیم
این روز مهم را فراموش کنیم (ما این هستیم دیگر)
با دنیا آمدن آرین درست بعد از روز تولدم
این روز تولد در فامیل همسر گرامی هم تاریخی شد
بماند که من روز مادرشدنم را به روز تولدم ترجیح می دهم
ولی به قول خواهر های گرامی که آن وقت ها از یاد آوری فامیل شاکی بودند
با دنیا آمدن آرین کاری کردم که دیگر هیچ وقت روز تولدم فراموش نشود
ممنون گل من
که هر سال تولد مامان را یاد همه می اندازی
تولدت مبارک همه هستی ما
** دو روز مانده تا ۳ سالگی پسرک شیرین زبانم
این را نوشتم چون ممکن است در آن تاریخ نتوانم بنویسم
بهاری باشید
بعضی منظره ها برای تو زندگی است بخاطر
همه خاطره های خوبش
شاید برای دیگران فقط یک منظره باشد
** الان منتظر دو نفر و نصفی هستم برای نهار بیایند
** هوا که خوب می شود روزها قشنگتر می شود
** دو هفته وقت لازم دارم تا شاید بتوانم برگردم
به روال سابق
** راستی فسقلی خوشمزه من ماه ما شروع شد
این ماه را دوست دارم نه بخاطر تولدم به خاطر هدیه تولدم
که خدا برایم فرستاد تو بهترین هدیه هستی که من فردای
تولدم گرفتم و هیچ هدیه ایی جایت را نمی گیرد
می دانی این ماه پر از حادثه و اتفاق هست تو بهترینش هستی
برای من
بهاری باشید
